•| #نرگس_صرافیان_طوفان |•

و در نهایت قلب گفته های مغز را می‌پذیرد، و بازی برای همیشه به پایان می‌رسد...

می‌دانی از چه می‌ترسم؟ از سال‌ها بعد که روزی، زمانی، وقتی که خیلی دیر شده، به خودم بیایم و یادم بیفتد که زندگی نکرده‌ام و به آرزوهایم نرسیده‌ام و همیشه و در تمام عمر، خودم را وقف راحتی و آسایش دیگران کرده‌ام و از خودم و از رویاهای خودم غافل بوده‌ام. می‌ترسم از روزی که با بغضی هزار ساله و چانه‌هایی لرزان، دنبال آغوش و پناهی بگردم که تمام این سال‌ها نداشته‌ام و به آرزوهای کهنه و عمیقم فکر کنم، وقتی که بسیار پیرم و بسیار دیر شده... می‌ترسم. من از پیر شدن می‌ترسم. من از پیر شدن با کوله‌باری از آرزوه…

پخته‌تر که شدی می‌فهمی باید منتظر آدم‌های خوب باشی، نه خوب شدن آدم‌ها...

خداوندا! همیشه و در همه حال، آدم‌های با وجدان و با شرف مقابل راهمان بگذار، که نهایت رنج است مواجهه با انسان‌های بی‌ذاتی که روحشان را به شیاطین فروخته‌اند و از همان موقعیت کم‌تاثیر و کوچکشان، بیشترین خباثت و ظلم و آسیبی که بتوانند، می‌رسانند و این خوشحالشان می‌کند! تماشای مصیبت دیدن و رنج کشیدن دیگران، خوشحالشان می‌کند و این واقعا ترسناک است... هم‌زیستی و تعامل با چنین موجودات رذل و بی‌وجودی، واقعا رنج‌آور و ترسناک است. #نرگس_صرافیان_طوفان @narges_sarrafian_toofan

مولانا: فرق وابستگی و عشق چیست؟ شمس: وابستگی، بال‌های پرنده را می‌چیند تا بماند؛ عشق، پروازش را تماشا می‌کند، حتی اگر برود...

من آدمی بودم که همیشه به خودش پناه می‌برد، همیشه روی توان و جان خودش حساب می‌کرد و برایش سخت بود از کسی کمک بخواهد و روی حمایت‌های آدم دیگری به غیر از خودش حساب کند. من مغرور بودم، سرکش بودم، جسور بودم؛ ولی خسته، بسیار خسته... و سخت بود برای دخترک غمگین و پناهجوی درونم توضیح بدهم که باید یکه و تنها دوام بیاورد و پا روی احساسات ظریف و عزیزش بگذارد، فقط چون من مغرور بودم... #نرگس_صرافیان_طوفان @narges_sarrafian_toofan

به من نگو زندگی همین است، اگر قرار است در نامه‌هایمان مدام به یکدیگر حرف های امیدوارانه بزنیم، همان بهتر است که چیزی ننویسیم چون در این سرزمین بعضی حرف های قشنگ، از صدتا فحش بدتر است.

از نظر افلاطون: حکومت‌ها، از ازدواج‌های بدون عشق، و گرسنگیِ جنسیِ مردم، تغذیه می‌کنند...

کوزه‌ی سفالین که پنجاه بار بر سنگلاخ زد و نشکست، بر ریگِ نرم افتاد و بشکست. عجب است! قصه این است که آن کوزه منم... - شمس تبریزی چنان گرفته دلم از جهان که مثل سکوت اگر به "نام" صدایم کنند، می شکنم...

«روز به هر شکلی می‌گذشت، اما شب که می‌رسید، همه‌ی غصه‌ها و رنج‌ها باز می‌گشتند.»

چشمانش درست مثل سلاح مخفی بود و نگاهی داشت که می‌توانست یک حکومت را سرنگون کند.

بعضی زن‌ها برای درخشیدن نیامده‌اند، آمده‌اند قوانین بازی را عوض کنند...

آنجایی فهمیدم تو چه ضربه‌ی مهلکی به من زده‌ای، که دیدم دیگر نمی‌توانم ناز کنم، نمی‌توانم کودکانه پناه ببرم، نمی‌توانم در مقابل کسی بغض کنم، اشک بریزم و راحت از احساسات ساده و کوچکی که دارم، حرف بزنم! آنجایی فهمیدم چقدر آسیب دیده‌ام که متوجه شدم تو در دراز مدت چطور مرا از کودکی ساده و معصوم به یک انسان بالغ و جنگجو تبدیل کرده‌ای! آنجا بود که فهمیدم نباید خودم را بخاطر تو فراموش می‌کردم، چشم روی نبودها و کمبودها نباید می‌بستم و نباید می‌ایستادم و یکه و تنها همه چیز را با دست‌های خودم درست می‌کردم.…

زنی که آرامش خود را در تنهایی و انزوایش بیابد، زنی‌ست که قلبش مدت‌ها پیش مرده است و قاتلش، عزیزترین کسانش بوده‌اند... - محمود درویش

به يك جنبه‌ی دیگر از زندگی رسيدم كه؛ ديگر گفتن حرف‌هاى قشنگ برایم تاثير ندارد، من فقط جذب رفتار آدم‌ها می‌شوم.

❤️❤️❤️

برجسته‌ترین و چشمگیرترین دستاورد انسان های با‌فرهنگ، شریف، نجیب، بزرگوار و اصیل در جامعه‌ی ایران؛ زنده ماندن در کنار جمع کثیری از رذلان، بی‌صفتان، گستاخان، درنده‌خویان، ددمنشان، بی‌شرفان، بی‌فرهنگان، بی‌سوادان، نفهمان و دریدگان است...

قوی بودن شاید همین باشد که دیگر دنبال گوشی برای شنیدن و دستی برای ناز شدن و آغوشی برای پناه بردن نمی‌گردی. ذوق می‌کنی و در خودت می‌ریزی، بغض می‌کنی و در خودت می‌شکنی، فرو می‌ریزی و در خودت بر می‌خیزی، رشد می‌کنی و به اوج می‌رسی و در خودت به وجد می‌آیی. قوی بودن شاید همین باشد که خودت می‌مانی و خودت و خودت می‌سازی و خودت و خودت به خودت افتخار می‌کنی. قوی بودن شاید همین باشد که از همه جز خودت دست می‌کشی و قطع امید می‌کنی. #نرگس_صرافیان_طوفان @narges_sarrafian_toofan

‏آدم ذره ذره به اینکه اتفاق‌های زندگیش رو به هیچ‌کس نگه عادت میکنه.

«هرقدر رنجیده باشیم بیایید آنچه را که رفته بپذیریم.» درباب حکمت زندگی /شوپنهاور